در تفسير آيه 54 سوره مباركه روم در مورد اين آيه آمده است كه : اى انسان‌ها ، در آغاز آن‌چنان ضعيف و ناتوان بوديد كه از نظر جسمانى حتى قدرت نداشتيد حشره‌اى موذى را از خود دور كنيد يا آب دهان خويش را نگه داريد ، از نظر فكرى نيز به « مصداق لا تعلمون شيئا » ، هيچ چيز نمىدانستيد حتى پدر و مادر مهربانى را كه دائما مراقب شما بودند نمىشناختيد ولى كم‌كم داراى رشد و قدرت شده ، اندامى نيرومند و فكرى قوى و عقلى توانا و دركى وسيع پيدا كرديد و با اين حال نمىتوانستيد اين قدرت را نگاه داريد و درست همانند انسانى كه از دامنه كوه بلندى به فراز قله رسيده از طرف ديگر سراشيبى را شروع كرديد ، و باز به قعر دره ضعف و ناتوانى جسمى و روحى رسيديد . اين دگرگونىها و فراز و نشيب‌ها ، بهترين دليل براى اين حقيقت است كه نه آن قوت از شما بود ، و نه آن ضعف ، بلكه هر دو از ناحيه ديگرى بود ، و اين خود نشانه آن است كه چرخ وجود شما را ديگرى مىگرداند و هرچه داريد عارضى است . اين همان است كه امير مؤمنان على عليه السّلام در گفتار نورانيش به آن اشاره كرده مىفرمايد : ( عرفت اللّه سبحانه بفسخ العزائم و حل العقود و نقض الهمم ) : ( ( من خدا را در فسخ تصميم‌هاى محكم و گشودن گره‌ها و نقض اراده‌هاى قوى و ناكام ماندن آن شناختم ، من از اين دگرگونىها فهميدم كه قدرت اصلى دست ديگرى است و ما از خود چيزى نداريم جز آنچه او به ما مىبخشد . جالب اينكه در مورد ضعف دوم كه براى انسان پيش مىآيد ، كلمه « شيبهء » به معنى « پيرى » را نيز اضافه مىكند ، ولى در ضعف اول ، نامى از كودكى نمىبرد . اين تعبير ممكن است اشاره به آن باشد كه ضعف پيرى دردناك‌تر است ، زيرا اولا رو به سوى مرگ و فنا دارد ، برعكس ضعف كودكى ، و ثانيا توقعى كه از پيران سالخورده و باتجربه دارند هرگز از كودكان نيست ، در حالى كه گاه ضعف و ناتوانى آن‌ها يكسان است و اين بسيار عبرت‌انگيز مىباشد